جنگ آغاز شده است. حمله به مراکز نظامی و سیاسی جمهوری اسلامی با شعار «کمک به مردم ایران» توجیه میشود. مردمی که سالها زیر سرکوب و قتلعام زیستهاند، از ضربه خوردن به دستگاه سرکوب احساس شادی میکنند. این احساس واقعی و قابل فهم است. نفرت از رژیمی که کارگران، زنان و جوانان را سرکوب و زندانی و اعدام کرده، واقعی است.
اما حقیقت تاریخی دیگری نیز وجود دارد: جنگ دولتها همیشه از مردم قربانی میگیرد. جنگی که به نام آزادی آغاز میشود، بر سر مردم فرود میآید. همانگونه که جمهوری اسلامی در خیابانها کشت، و همانگونه که جنگهای عراق، افغانستان، غزه و لیبی ویرانی بهجا گذاشتند، این جنگ نیز برای مردم نیست.
این جنگ محصول بحران تاریخی سرمایهداری جهانی و رقابت بلوکهای قدرت است؛ تلاشی برای بازچینش توازن قوا و مهندسی آیندهٔ منطقه. در هر دو سوی این جنگ، مردم ابزارند—پیادهنظام سیاستهایی که در اتاقهای قدرت طراحی شدهاند. جمهوری اسلامی از جنگ برای تشدید سرکوب داخلی بهره خواهد برد، و دولتهای مهاجم از آن برای تثبیت هژمونی خود.
ما نه در اردوگاه جمهوری اسلامی ایستادهایم و نه در اردوگاه جنگ امپریالیستی. استقلال طبقاتی یعنی رد هر دو. شادی از ضربه خوردن به دستگاه سرکوب قابل فهم است، اما بمباران آزادی نمیآورد. جنگ دولتها راه رهایی مردم نیست.
کارگران ایران، اسرائیل، آمریکا و سراسر منطقه دشمن مشترک دارند: نظامی که بحرانهای خود را با جنگ حل میکند. پاسخ ما انترناسیونالیسم و سازمانیابی از پایین است—پیوند مبارزه علیه جنگ با مبارزه علیه استثمار و استبداد.
به سوی کانونهای ضد جنگ و ضد سرمایهداری
علیه دولتهای خودی درگیر در جنگ ارتجاعی
۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶
تشکیلات کارگران انترناسیونالیست
